Lata 20. XX wieku to początek historii Oscarów – dekada, w której narodziła się tradycja przyznawania najważniejszych nagród filmowych na świecie. Był to czas kina niemego, widowiskowych melodramatów, spektakularnych produkcji historycznych i pierwszych prób eksperymentowania z dźwiękiem. Hollywood wkraczało w erę nowoczesności, a Akademia Filmowa dopiero uczyła się, jak oceniać sztukę filmową. Choć przyznano wtedy tylko dwie główne nagrody dla najlepszych filmów, ich znaczenie dla historii kina jest nie do przecenienia.
1927/1928 – Skrzydła (Wings)
Pierwszy w historii zdobywca Oscara dla najlepszego filmu. „Skrzydła” to epickie kino wojenne w reżyserii Williama A. Wellmana, opowiadające o dwóch pilotach myśliwskich podczas I wojny światowej, którzy zakochują się w tej samej kobiecie. Film zachwycał rozmachem realizacyjnym – sceny bitew powietrznych były prawdziwym technicznym majstersztykiem, jakiego wcześniej kino nie widziało.
Produkcja była jednym z najdroższych filmów epoki, a do zdjęć zaangażowano prawdziwe samoloty wojskowe i setki statystów. Wellman, który sam był pilotem wojennym, zadbał o realizm i emocjonalną głębię opowieści. Choć film powstał w epoce kina niemego, jego intensywność i kunszt wizualny do dziś robią ogromne wrażenie. „Skrzydła” zapisały się w historii jako symbol nowego początku kina – sztuki, która potrafiła łączyć spektakl z ludzkim dramatem.
1928/1929 – Broadway Melody (The Broadway Melody)
Drugi w historii zdobywca Oscara i jednocześnie pierwszy film dźwiękowy, który otrzymał tę nagrodę. „Broadway Melody” w reżyserii Harry’ego Beaumonta był przełomem – otworzył erę musicali, pokazując, że kino dźwiękowe ma nieograniczone możliwości ekspresji.
Fabuła opowiada o dwóch siostrach przybywających do Nowego Jorku, by zdobyć sławę na scenie Broadwayu. Historia rywalizacji, miłości i poświęcenia ukazywała kulisy świata rozrywki w sposób świeży i emocjonalny. Film odniósł ogromny sukces kasowy i udowodnił, że widzowie są gotowi na zupełnie nowy typ widowiska – wypełniony muzyką, tańcem i śpiewem.
„Broadway Melody” był również jednym z pierwszych filmów, które zaprezentowały w pełni zsynchronizowany dźwięk i dialogi. Dla publiczności końca lat 20. była to rewolucja, a dla Hollywood – sygnał, że era kina niemego dobiega końca.
1929/1930 – Na zachodzie bez zmian (All Quiet on the Western Front)
Film, który formalnie otrzymał Oscara już w kolejnym dziesięcioleciu, ale należy do epoki przełomu lat 20. i 30., gdy kino zaczęło dojrzewać jako medium. Reżyser Lewis Milestone stworzył antywojenny manifest, który wstrząsnął światem. Ekranizacja powieści Ericha Marii Remarque’a ukazywała wojnę z perspektywy młodych niemieckich żołnierzy – bez patosu, heroizmu czy romantyzmu.
To był film, który po raz pierwszy w tak bezlitosny sposób obnażył bezsens wojny. Sceny bitewne zyskały status kultowych dzięki nowatorskiej pracy kamery i montażowi, który nadawał im rytm chaosu i przerażenia. „Na zachodzie bez zmian” został zakazany w hitlerowskich Niemczech jako „antypatriotyczny”, ale w historii kina na zawsze pozostał symbolem realizmu i odwagi artystycznej.
Doświadczona content writerka, od 5 lat pisze teksty na różne tematy. W wolnych chwilach zajmuje się domem, a w szczególności dwoma psami.
